İnsan vatanı sever, çünkü hürriyeti, rahatı, hakkı vatan sayesinde kaimdir.

Yüksel ki yerin bu yer değildir.

Ne mal iledir beyim ululuk, kemal iledir.

Vatan sevgisinden maksat, toprağa değil, onun üstünde yaşayan insanlara duyulan sevgidir.

İnsan, ne idraksiz mahlûktur! Herkes kimsenin sağ kalmadığını bilir de, kendi öleceğine inanmak istemez.

Terbiye ana kucağından başlar; her söylenilen kelime, çocuğun şahsiyetine konan bir tuğladır.

Bazen fikirlerini de değiştirmelisin, Çünkü sen fikirlerinin kölesi değil, sahibisin.

İnsan her nefesini mezardan uzaklaşmak için alır ama her nefes alışında ömründen bir nefeslik zaman azalır…

İnsan ne söylediğini bilmeli, fakat her bildiğini söylememelidir.

Ne efsunkâr imişsin ah, ey dîdar-ı hürriyet; Esir-i aşkın olduk, gerçi kurtulduk esaretten.

Ne mümkün zulm ile bidad ile imha-i hürriyet.

Köpektir zevk alan Sayyad-ı bi insafa hizmetten.

Vatan, bize kılıcımızın ekmeğidir.

Ülkedeki ahlak bunalımının bir kaynağı da; ana babanın çocuk eğitiminde tuttukları yoldur.

Usanmaz kendini insan bilenler halka hizmetten.

Dünyaya gelmek hüner değildir. Yüksel ki yerin bu yer değildir.

Devlet, halkın ne babasıdır, ne hocasıdır, ne vasisidir, ne lalasıdır.

Vatanın bağrına düşman dayamış hançerini; Yok mudur kurtaracak bahtı kara mâderini? Atatürk’ün bu soruya cevabı: Vatanın bağrına düşman dayasın hançerini; Bulunur kurtaracak baht-ı kara mâderini!

Kimsenin lütfuna olma tadip, bedeli cevheri hürriyettir.

Okumayı öğrenmek, en güç sanattır. Ademin hayvaniyeti yemekle, insaniyeti okumakla kaimdir.

Düşene gülen acıyandan çok bulunur.

Zihin fukara olunca, akıl ukala olurmuş.