Denizin dibi de aynı kara gibi çeşitli şekillere sahiptir. Okyanus zeminleri geniş düzlükler halinde yayılırken, uzun sıradağlar yüzeyde belirir.

Volkanlar, okyanus dipleri ve derin vadilerden karayı yararak patlarlar.

1960′ların başlarında deniz taban yayılması teorisi bu duruma bazı açıklamalar getirmiştir. Teoriye göre, deniz tabanı kıtalarıda taşıyarak kendiliğinden hareket eder. Yer kabuğu katmanındaki döngüsel hareketler deniz tabanının hareket etmesine yol açar.

Döngüsel hareketler, erimiş kayaları orta okyanus yükseltilerine taşır ve buralarda vadileri oluştururlar. Erimiş kayalar soğuyup sertleştikçe yeni deniz tabanını oluşturarak eski tabanı iter ve kıtaların yükseltilerden uzaklaşmasına neden olur.

Sıcak kaynak, okyanus tabanında sıcak ve zengin mineralli su çıkışını sağlayan bacaya benzer bir yapıdır. Bilim adamları sıcak su kaynaklarını ilk olarak 1977′de Pasifik Okyanusu’nun zemininde bir bölge olan Galapagos Çatlağı’nda keşfetmişlerdir.